Kendine İzin Vermek: İstediğin Şeylere Yaklaşmak

Olmak veya sahip olmak istediğimiz şeyle aramızdaki en büyük engel, çoğu zaman o şey hakkında kurduğumuz tanımlar ve ona ulaşmanın nasıl olması gerektiğine dair şablonlarımızdır. Kendine izin vermek, yalnızca bir şeyi istemek değil; isteğinin önüne koyduğun bu tanımları ve kalıpları fark etmeye de açık olmaktır.

İstediğimiz şeyle aramıza koyduğumuz düşünceler

Bir şeyi zor elde etmenin onu daha değerli yapacağını düşünebiliriz. Hatta o şeyin zor olmasından gizli bir mutluluk duyarız. Zorluk, böylece yalnızca aşılması gereken bir engel olmaktan çıkar; istediğimiz şeye ulaşmanın doğal, hatta gerekli yolu gibi görünmeye başlar. Bu düşünceye tutundukça kolaylık ihtimalini gözden kaçırabiliriz.

Bir başka engel, kendimizle ilgili tanımlarımızla olmak istediğimiz şeyin tanımlarının örtüşmemesidir. Kendimizi belirli sınırlar içinde tarif ederken arzuladığımız hâli bu tariflerin dışında tutabiliriz. Aradaki fark ne kadar büyük görünürse istediğimiz şey de bizden o kadar uzakta hissedilir. Bu uzaklık her zaman isteğin kendisinden değil, kendimiz ve o istek hakkında benimsediğimiz ölçülerden kaynaklanıyor olabilir.

Burada fark edilmesi gereken, sözünü ettiğimiz tanımların ve şablonların birer düşünce olmasıdır. Bir düşünceye inanıp onu değişmez kabul edene kadar, onu başka türlü görme ihtimali de vardır. “Buna ancak çok zorlanarak ulaşabilirim” ya da “Böyle bir şey benim gibi biri için mümkün değil” dediğimizde, düşüncemizi katılaştırıp seçeneklerimizi daraltabiliriz.

Bu yaklaşımda düşüncelerin ve şablonların, yaşadıklarımızı değerlendirme biçimimize de yansıdığı kabul edilir. Onları olması ve kolaylık ihtimaline doğru değiştirmek, durumu başka türlü ele almaya alan açabilir. Bu, her şeyin kendiliğinden gerçekleşeceği anlamına gelmez; önce neyi zorunlu, neyi imkânsız saydığımızı fark etmemiz gerektiğini hatırlatır.

Kendine izin vermek için hangi soruları sorabilirsin?

İstediğine sahip olmaya izin vermek, isteğini bastırmak yerine onunla arandaki düşüncelere bakmakla başlayabilir. Kendine istediğin şeyleri isteme izni vermek de bu bakışın bir parçasıdır: Bir şeyi arzuladığını kabul etmek, onu hemen elde edeceğin anlamına gelmez; yalnızca isteğini yok saymadan incelemene imkân verir.

Bu noktada kendine şu soruları sorabilirsin:

“Bu şeye sahip olmak veya bu şey olmak konusunda kendime neden izin vermiyorum?” İsteğinin önünde duran sınırı fark etmene yardımcı olabilir. “Kendime neden izin vermiyorum?” diye sorduğunda hemen bir cevap bulmak zorunda değilsin; önemli olan, engeli sorgulamaya açmaktır.

“Bu düşünceye tutunmak beni neyden koruyor?” Bir düşünce yalnızca önünü kesiyor gibi görünse de, ondan vazgeçmemenin sana ne sağladığını da araştırabilirsin. Bu sorunun amacı kendini yargılamak değil; alıştığın açıklamanın veya sınırın ardındaki işlevi görmektir.

“Yapmadığım ya da olmadığım ne için mazeret oluyor?” Bu soru, bir şablonun kararlarını nasıl etkilediğini ve hangi adımı ertelemene gerekçe oluşturduğunu düşünmene alan açar. “Bütün bunlara rağmen olmasına izin vermek için hangi düşünceleri veya şablonları bırakmam, yerine hangi düşüncelere kendimi inandırmam gerekiyor?” diye sorarak da değişmesi mümkün olan kabulleri araştırabilirsin.

İstediğin şeylere sahip olmak için kendine izin vermek, zorluğu değerli olmanın şartı sayan düşünceyi ve kendine dair dar tanımları yeniden değerlendirmekle ilgilidir. Bu sorular hazır cevaplar sunmaz; düşüncelerini görmene ve onlara otomatik olarak bağlı kalıp kalmadığını fark etmene yardımcı olur. POD & POC yaklaşımını da bu sorgulamanın bir parçası olarak düşünebilirsin.

Yeni bir ihtimale alan açmak

“Daha başka neler mümkün?” sorusu, mevcut düşünce kalıplarının tek seçenek olmadığını hatırlatır. Zorlukla ilgili bir kabule tutunmak yerine onu fark edip başka bir bakışa yer açtığında, isteğinle ilişkin de değişebilir. Buradaki başlangıç noktası, kendine neyi yasakladığını ve bu yasağın hangi düşünceye dayandığını merak etmektir.

Halis Şahiner