Bilinçli Yaratım

Bilinçli Yaratımı Anlamak

Dün biri, Anka enerjisiyle istek ve arzularımıza ulaşmayı anlatan bir YouTube videosunun bağlantısını gönderdi. Video başlığını görünce ilginç bir şey hissettim. Ben de dâhil, bu alandaki birçok kişi bir şeyler elde etmek için başka bir şey olmaya çalışıyordu. Oysa bunu yaparken yaşamla ilgili asıl noktayı, “kendim olmayı” kaçırdığımı fark ettim.

İsteklerimize ulaşabilmek için bazen birilerinin bize kim olmamız gerektiğini öğretmesini bekliyor, bir enerjiden diğerine koşuyor ve yaşamımızdaki eksikliklerin böyle tamamlanacağını düşünüyoruz. Ben de farklı enerjileri öğrenerek yaşamımda bir şeyleri değiştirmeye çalıştım. Fakat hep bir şey eksik kaldı. Bu yaklaşımların temelini sorgulayıp yaratımlarımın kaynağı olarak kendimi görmeye başladığımda, yaşamımı farklı kılmanın yolunu da başka türlü anlamaya başladım.

Bilinçli yaratım ve kendi kaynağımızı fark etmek

İstek ve arzularımızın kaynağı nedir? Bu soruya verdiğimiz cevap, kendi gücümüzü nasıl gördüğümüzü de belirler. Burada sözünü ettiğim bilinçli yaratım, bir şeyi elde etmek için mutlaka belirli bir enerjinin ya da yöntemin kimliğine bürünmemiz gerektiği düşüncesini sorgulamakla başlıyor. Yaratımın kaynağı olarak kendini görmek, başka bir şeyi ya da yaklaşımı yok saymak değil; kendi dikkatimizi, anlam verme biçimimizi ve seçimlerimizi de sürecin içinde fark etmektir.

Benim yaklaşımımda mana dünyasındaki deneyimler zihnimizle ve hislerimizle anlam kazanır. Madde dünyasında ise insanın ürettiği, doğal olmayan şeyler düşüncelerin somut biçimde ortaya çıkması olarak görülebilir. Bir düşünceyi, hissi ya da deneyimi başkasına aktarırken ona dilimiz, bakış açımız ve bildiklerimiz aracılığıyla bir biçim veririz. Bu, soyut olana bir “elbise” giydirip başka bir kişinin de onu anlayabileceği ve deneyimleyebileceği hâle getirmeye benzer.

Cam örneği: Bir yöntemi öğrenmek ve sınırlarını görmek

Madde dünyasındaki bir üretimde, belirli bir yol izlendiğinde sonucun ne olacağını çoğu zaman gözlemleyebiliriz. Örneğin silis kumu ve bazı kimyasallar belirli koşullarda ısıtıldığında cam elde edilir. Süreci ve ortaya çıkan ürünü somut biçimde tanımlamak mümkündür. Mana alanında ise deneyim kişinin zihninde gerçekleşir; onu başkasına aktarmak, kişinin diline, olaylara bakışına ve anlatma becerisine bağlıdır.

Bir şeyi ya da yöntemi öğrendiğimizde, bazen onunla birlikte onu geliştiren kişinin bakış açısını ve sınırlarını da benimseriz. Camın nasıl yapılacağını öğrenmek, o camın ne amaçla kullanılabileceğine dair ilk tasarımı da beraberinde getirebilir. Benzer biçimde, bir enerjinin nasıl hissedileceğini ve nasıl kullanılacağını belirli bir anlatımdan öğrendiğimizde, o anlatımın sınırlarını da kendi sınırımız sanabiliriz. Bu, yöntemin yanlış olduğu anlamına gelmez; yalnızca onun tek ve eksiksiz seçenek olmadığını hatırlatır.

Bir kişi deneyimini kendi kelimeleriyle aktarır ve onu kendi bilgi dağarcığıyla anlamlandırır. Kumu cama dönüştüren kişi gibi, deneyimlediği enerjinin nasıl yönlendirilebileceğine dair bir yol bulur. Fakat bu yolu tek mümkün yol olarak görmek zorunda değiliz. Burada önemli olan, enerjiyi bilinçli şekilde yönlendirmek ve farklı bir bakışın da mümkün olabileceğini fark etmektir. Aynı deneyime verdiğimiz anlam ve dikkatimizi nasıl kullandığımız, onu nasıl yaşadığımızı etkiler.

Dikkatimizi ve kendi gücümüzü sahiplenmek

Bu yaklaşımda enerji, insan zihninde hissetmekle ilişkilidir. Enerjiyi hissedebilmek belirli kişilere özgü bir ayrıcalık değildir; farkındalıkla dikkat vermek, kendi deneyimimizi gözlemlememize yardımcı olur. Bir yöntemin bize ne ifade ettiğini, onu hangi düşünce ve beklentilerle kullandığımızı sormak bu nedenle önemlidir. Böylece dikkatimizi yalnızca dışarıdan öğrendiğimiz tanıma bağlamak yerine kendi deneyimimize de çevirebiliriz.

Benim dikkat çekmek istediğim nokta, kendi yeteneğimizi yok sayıp yaratımımızın tek kaynağı olarak başka bir enerjiyi tanımlamaktır. Bunu yaptığımızda kendi katkımızı görmezden gelebilir, gücümüzü başkasının ellerine teslim edebiliriz. Bu durum, kişinin kendi yarattığı anlam ve güçle arasına mesafe koyması, yani kendine yabancılaşmasıdır. Karl Marx yabancılaşmayı “insanların kendi yarattıkları güçlerin kendi karşılarına yabancı güçler olarak çıktığı, onların egemenliğin altına girdikleri bir durum olarak” tanımlar.

Burada farkındalık, öğrendiğimiz her şeyi reddetmek değil; öğrendiklerimizi kendi bilincimiz ve seçimlerimizle değerlendirmektir. Bir yaklaşımı kullanabilir, ondan yararlanabiliriz. Ancak onu kendi gücümüzün ve yaratımımızın yerine koyduğumuzda, onsuz hiçbir şey yapamayacağımız yanılgısına düşebiliriz. Anka ya da başka bir tanımlanmış şeyin “elbisəsini” giymeden de kendi deneyimimizle hareket edebileceğimizi hatırlamak, bu yanılgıyı sorgulamanın bir yoludur.

Kendin olmak bir seçimdir

Kendi dünyamızda önemli olan kendimiziz. Biz olmadığımızda, anlam yüklediğimiz şeyler de bizim için aynı anlamı taşımaz. Bu nedenle istek ve arzuların kaynağı olarak kendimizi görmek, her şeyin yalnızca bizim kontrolümüzde olduğunu iddia etmek değil; deneyimimize verdiğimiz anlamı ve kendi payımızı fark etmektir. Kendimiz olduğumuzda diğer şeylerden yararlanabiliriz. Başka biri olmaya çalıştığımızda ise bu kez biz, olmaya çalıştığımız şeyin beklentilerine hizmet eder hâle gelebiliriz.

Bu bir seçimdir: Kendi gücümüzü ve yaratıcılığımızı tanımak ya da bunları yalnızca dışarıda aramak. Ben gücüm, ben yaratıcılığım, ben farkındalığım, ben kontrolüm, ben enerjiyim, ben her şeyim.

Bundan daha iyi nasıl olur?
Başka neler mümkün?

Halis ŞAHİNER